Rozważanie Słowa Bożego przygotowane przez Kongregacje do Spraw Ewangelizacji Narodów na 14.10.2019

Liturgia słowa koncentruje się dziś na mocy głoszenia Ewangelii. Głoszone słowo jest płodne w zbawienie; my mamy pragnąć przyjąć je i słuchać.

W pierwszym czytaniu Paweł przedstawia swoją misje do wierzących w Rzymie. Jest to wspólnota, której nie założył, ale którą głęboko cenił i pragnie prosić o pomoc w realizacji projektu ewangelizacji Hiszpanii. Aby lepiej zrozumieć się z tą społecznością, której jeszcze nie spotkał osobiście, apostoł mówi o swojej służbie i powołaniu.

Jego służba Chrystusowi i jego ewangelizacja pogan zakorzeniona jest w niezwykłej tajemnicy kiedy Jezus wyznaczył go, aby głosił Ewangelię Boga. Służba Pawła opiera się słowie Chrystusa, karmi się słowem Chrystusa i przekazuje słowo Chrystusa. Jego życie jest chrystologiczne.

Początkowe zdania listu przedstawiają dynamizm Bożego zbawienia, które przechodzi od partykularyzmu do uniwersalności: w Chrystusie nie ma już uprzywilejowanych odbiorców, ale Dobra Nowina jest skierowana do wszystkich, nawet tych, którzy są daleko.

Ewangelia mówi nam o obcych ludziach którzy przyszli słuchać Jezusa. Potępia postawę, tak charakterystyczna dla ówczesnych przywódców religijnych- szukanie namacalnych znaków nastania Królestwa Bożego .Jakby chcieli zamknąć Boga i Jego działanie w ludzkich parametrach i relacjach, które są regulowane i kontrolowane przez człowieka.

Jezus nie chce dać żadnego znaku, oprócz znaku Jonasza. Księga Jonasza to relacja proroka, który jest wysłany, aby głosić Słowo Boga poza Izraelem, w Niniwie. Gdzie mieszkali wrogowie przymierza: byli to prawdziwie obcokrajowcy pod każdym względem. Ta nieoczekiwana misja uczy Jonasza jak żarliwym pragnieniem Boga, jest głosić Miłość wszystkim którzy są oddaleni . Głosić przebaczenie niewierzącym, aby ich ocalić przez pokutę i nawrócenie. Buntowniczy i niechętny wcześniej do boskiej misji, Jonasz staje się znakiem działania zbawiennego dla mieszkańców Niniwy.

Również Syn Człowieczy staje się znakiem dla swojego pokolenia. Już w synagodze w Nazarecie Jezus przypomniał, że Bóg posłał proroków Eliasza i Elizeusza, aby przynosili uzdrowienia nie tylko Żydom, ale i poganom. Teraz pokazuje, że Jego przyjście przynosi zbawienie nie tylko Izraelowi, ale wszystkim narodom.

Poprzez swojego Syna, który stał się ciałem, Bóg otwiera wszystkim bramy zbawienia. Jezus, w którym Bóg stał się jednym z każdym, wzywa nas do prawdziwego nawrócenia. Do posiadania nowego serca, chętnego usłyszeć i zaakceptować boską logikę, która pragnie uratować całą ludzkość. Jezus pokazuje swojemu pokoleniu, że Królowa Szeby, choć poganka, rozpoznaje Pana i że Niniwici, ci obcy i zatwardziali grzesznicy, w obliczu wyroczni nieszczęścia wypowiadanego przez proroka Jonasza skorzystali z zaproszenia do nawrócenia.

 Lud wybrany natomiast przeciwstawia się nadejściu Pana i to odrzucenie będzie sądzone przez tych, którzy rzekomo są daleko, przez tych nie-wybranych reprezentowanych przez Królową Południa i mieszkańców Niniwy. Możemy zobaczyć tragedie Izraela, który nie słucha Boga, nie rozpoznaje Jego obecności. Wyjątkowy wybór Izraela i obietnice Boga dla jego ludu nie powinny służyć tworzeniu wyższości i przywilejów. Boska miłość, pragnie zbawić wszystkich, którzy w swoim człowieczeństwie dzielą to samo pochodzenie i to samo przeznaczenie.

Jonasza doświadczenie przebywania w brzuchu wieloryba jest oczywiście odniesieniem do Paschy Jezusa i reprezentuje skuteczne otwarcie misyjne: dążenie do zbawienia wszystkich, które teraz objawia się w Kościele, w jego powszechności i sakramentalności.

Kościół jest powszechnym sakramentem zbawienia, w permanentnym stanie misji, jest posłany do wszystkich, wzywając wszystkich do Chrystusa.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *