Rozważanie Słowa Bożego przygotowane przez Kongregacje do Spraw Ewangelizacji Narodów na 17.10.2019

Paweł w swoim liście do Rzymian przedstawia dramatyczna prawdę: „że i Żydzi, i poganie są pod panowaniem grzechu” (Rom 3,9). Jeśli tak jest, wydaje się, że nie ma możliwości zbawienia, gdy polega się wyłącznie na ludzkich zdolnościach. Ale Paweł uważa, że interwencja Boga – Jezusa Chrystusa przezwyciężyła tę desperacką sytuację

ludzkości. Bo „jawną się stała sprawiedliwość Boża”(Rz 3, 21). W ten sposób Paweł przeciwstawia zbawczą moc Boga niewolnictwu grzechu. Wyzwolenie wszystkich przez wszechmocnego Ojca odbywa się w teraźniejszości, a Jego wolna inicjatywa przybrała formę historyczną w Chrystusie, który umarł i zmartwychwstał. Gdy dana osoba w to uwierzy, jej istnienie zmienia się całkowicie: jest uwolniona od panowania mocy grzechu i śmierci i żyje jako wierny towarzysz Boga i bliźniego, to znaczy „sprawiedliwie”.

Paweł przedstawia teologię całkowicie przeciwną mentalności jemu współczesnych. Czas późnego judaizmu sprowadził Boskie Prawo do absolutnej dominacji czynnika ludzkiego, oderwał je od boskiego źródła i przeznaczenia i zastąpił posłuszeństwo Panu, skrupulatnym przestrzeganiem zasad. W rzeczywistości ludzkość stała się swego rodzaju religijnym autokratą, nieświadomym boskiej i łaskawej miłości. Powstała niepokonalna granica między Żydami, którzy rozumieli i przestrzegali Prawa i poganami, którzy zostali skazani na zatracenie, ponieważ Prawo było im obce.

Apostoł Paweł przedstawia nam teologiczne rozumienie usprawiedliwienia jako alternatywa żydowskiego nauczania. Kieruje uwagę do Boga i wskazuje na wiarę jako jedyną możliwość odkupienia od panowania grzechu i przeznaczenia na wieczną śmierć. W praktyce Paweł odrzuca surowy obraz Boga bez litości, zamiast tego ujawnia prawdziwe oblicze Boga, oblicze Ojca, który interweniuje w los grzesznej ludzkości z miłością. Przed tą niezwykłą inicjatywą Boga, Żydzi i poganie stoją na tej samej płaszczyźnie; oboje potrzebują zbawienia jako daru i są powołani do wiary, ponieważ obaj podlegają prawu grzechu. Wybór Izraela staje się skutecznym znakiem historycznego początku zbawienia zarówno dla Izraelitów jak i pogan razem.

Papież Franciszek pisze w Lumen Fidei: Wychodząc od tego uczestnictwa w sposobie patrzenia Jezusa, apostoł Paweł w swoich pismach dał nam opis życia człowieka wierzącego. Wierzący, przyjmując dar wiary, zostaje przemieniony w nowe stworzenie. Otrzymuje nowe istnienie, istnienie synowskie, staje się synem w Synu. «Abba — Ojciec» jest najbardziej charakterystycznym słowem doświadczenia Jezusa, które staje się centrum doświadczenia chrześcijańskiego (por.Rz 8, 15). Życie w wierze, jako życie synowskie, jest uznaniem pierwotnego i radykalnego daru, będącego u podstaw egzystencji człowieka, i można je wyrazić w zdaniu św. Pawła, skierowanym do Koryntian: «Cóż masz, czego byś nie otrzymał?» (1 Kor 4, 7). To właśnie stanowi kontekst polemiki św. Pawła z faryzeuszami, dyskusji na temat zbawienia przez wiarę albo przez uczynki prawa. Św. Paweł odrzuca postawę człowieka pragnącego usprawiedliwić samego siebie przed Bogiem poprzez własne uczynki. Taki człowiek, nawet jeśli zachowuje przykazania, nawet jeśli pełni dobre uczynki, stawia w centrum siebie i nie uznaje, że źródłem dobroci jest Bóg. Kto tak postępuje, kto chce być źródłem własnej sprawiedliwości, widzi, że szybko ona się wyczerpuje, oraz odkrywa, że nie może nawet dochować wierności prawu. Zamyka się w sobie, izolując się od innych, a przede wszystkim od Pana, dlatego jego życie staje się daremne, jego uczynki jałowe, jest niczym drzewo z dala od wody. Św. Augustyn tak to wyraża swoim precyzyjnym i sugestywnym językiem: «Ab eo qui fecit te noli deficere nec ad te» — «od Tego, który cię uczynił, nie oddalaj się, nawet zmierzając do siebie». Gdy człowiek myśli, że znajdzie samego siebie oddalając się od Boga, jego egzystencja okazuje się porażką (por. Łk 15, 11-24). Początkiem zbawienia jest otwarcie się na coś, co poprzedza, na pierwotny dar potwierdzający życie i zachowujący przy życiu. Jedynie otwierając się na ten początek i uznając go, możemy być przemienieni, pozwalając, by dokonywało się w nas zbawienie, a życie stawało się płodne, pełne dobrych owoców. Zbawienie przez wiarę polega na uznaniu prymatu Bożego daru, jak to ujmuje św. Paweł: „Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę. A to pochodzi nie od was, lecz jest darem Boga” (Ef 2, 8).

Apostoł Paweł ukazuje Rzymianom powszechny wymiar Bożej łaski, która stała się fundamentem jego działalności misyjnej, tak jak i całego Kościoła , który narodził się z Paschy Chrystusa i został posłany na cały świat mocą Ducha Świętego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *