Rozważanie Słowa Bożego przygotowane przez Kongregacje do Spraw Ewangelizacji Narodów na 29.10.2019

Psalmista zafascynowany pięknem stworzenia, pyta samego siebie:

Gdy patrzę na Twe niebo, dzieło Twych palców,
księżyc i gwiazdy, któreś Ty utwierdził:
czym jest człowiek, że o nim pamiętasz,
i czym syn człowieczy, że się nim zajmujesz? (Ps 8,4-5)

Ile razy byliśmy zafascynowani pięknem stworzenia, patrząc na rozgwieżdżone niebo, spacerując wzdłuż rzeki o zachodzie słońca, czy patrząc na dzieci bawiące się wspólnie bez względu na różnice w kolorze skory. Ile razy zapytaliśmy siebie : dlaczego ten piękny świat, który jest dla nas tak przyjazny, musi tyle wycierpieć z naszych rąk? Dlaczego nie potrafimy żyć w doskonałej harmonii i pokoju, czyniąc nasz wspólny dom miejscem przyjemnym do życia?

W dzisiejszym czytaniu św. Paweł zdaje się kreślić linie łącząca całą ludzkość z innymi stworzeniami. Apostoł przywołuje biblijna tradycje która postrzega człowieka jako reprezentanta całego świata do uwielbiania i czczenia Boga.

Biblijni autorzy, na przestrzeni wieków, używali wielu form literackich by tworzyć na temat otaczającego ich świata, używając przy tym zwrotów i języka charakterystycznego dla danej epoki. Wyrażają siebie w literacki sposób, psalmami lub hymnami, pieśniami i historiami, ale zawsze z wiarą i dziękczynieniem za wszelkie piękno, które Bóg stworzył mocą swego Słowa. Z tego powodu wszelkie stworzenie opisuje majestat Boży, wyraża potęgę i moc, boskie piękno i miłość, która zwieńcza wszystko.

Kreatywna aktywność Boga jeszcze się nie skończyła, ponieważ Ojciec Stworzyciel nigdy nie zaprzestał działać i wciąż daje życie i nadzieje, prowadzi do swojego przeznaczenia wszystkie narody i przygotowuje je do niesamowitej przyszłości, świata gdzie jest nowa ziemia i niebo. We wszystkich wydarzeniach w historii Izraela zauważamy obecność Boga i Jego inicjatywę obecną we wszystkim co nastąpiło. Możemy powiedzieć, że rzeka Bożej łaski krąży w historii ludzkości. To z Jego niezmierzoną miłością, ojcowska pedagogią, macierzyńska słodyczą, przez wszystkie fakty i słowa, plan zbawienia dokonuje się dla wszelkiego stworzenia.

Prorok Izajasz opisuje radość wszechświata z wyzwolenia ludzkości.

Wznoście okrzyki, niebiosa, bo Pan [już] działa!
Wykrzykujcie, podziemne krainy!
Góry, zabrzmijcie okrzykami,
i ty, lesie, z każdym twoim drzewem!
Bo Pan odkupił Jakuba
i chwałę swą okazał w Izraelu. (Iz. 44,23)

Interwencja Pana w historie ludzkości, mimo jej błędów i upartego odwracania się od Niego, będzie trwała przez wszystkie wieki bo jest wynikiem nieskończonej Bożej miłości, mocy i wierności.

Wielokrotnie ludzkość odwracała się od swego Stwórcy, czyniąc samą siebie panem i przez wojny, konflikty, nienawiść, niszczyła Boże dzieła. Bóg jednak kontynuuje swoje prowadzenie i zaprowadza porządek z chaosu, urodzajność z suszy, wspólnotę z opuszczenia. Czyni to poprzez wybór ludzi, których czyste serce jaśnieją, i którzy rozdzielają otrzymane od Boga talenty by czynić świat lepszym.

Na przestrzeni wieków, Boży ludzie pielęgnowali swoje zaufanie i miłość do Boga i Jego planu zbawienia.

Prorok Izajasz odradza tę nadzieję:

Bo oto Ja stwarzam
nowe niebiosa i nową ziemię;
nie będzie się wspominać dawniejszych dziejów
ani na myśl one nie przyjdą.
Przeciwnie, będzie radość i wesele na zawsze
z tego, co Ja stworzę;
bo oto Ja uczynię z Jerozolimy wesele
i z jej ludu – radość. (Iz 65,17-18)

Zaczynając od Misterium Paschalnego, w którym światło Bożej mocy i miłość Boża zajaśniała, Paweł Apostoł kontempluje z nadzieją wspaniałe zakończenie historii ludzkości. Zasiane w naszych sercach Królestwo, wzrasta aż do pełności. Wymieszany z naszym człowieczeństwem, zaczyn Słowa czyni nas nowymi istotami. Duch Święty wspomaga nasze działania by wytrwale oczekiwać spełnienia obietnic.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *