Rozważanie Słowa Bożego przygotowane przez Kongregacje do Spraw Ewangelizacji Narodów na 30.10.2019

To Duch Święty gromadzi nas byśmy wołali wspólnie z całym stworzeniem i całą ludzkością o upragnione zbawienie.  Rozproszeni przez codzienność życia, nie wiemy, o co naprawdę należy prosić. 

Duch Święty ożywia nasze serca nadzieją na prawdziwe dobro, które Bóg przygotował dla nas.  Chrześcijanin otwiera swoje serce na Ducha, który przemienia wszechświat i pragnienie zbawienia w silne oczekiwanie.

Ojciec nie narzuci się z  koniecznym rozwiązaniem, ale spełni to potężne pragnienie naszych serc, które jest jak długo oczekiwane spotkanie miłości.

Nasz grzech i nasza śmierć zostały wprowadzone przez Ducha Świętego do Boskiej komunii Ojca i Syna.  Bóg w swojej nieskończonej miłość, spala w sobie każdą formę zła. A stworzenie wprowadza na nowo na drogę dobra i prawdy, otwierając drzwi zbawienia. „Dla tych, którzy stoją przy Jezusie, zło jest zachętą do coraz większej miłości”, napisał papież Franciszek w swoim przesłaniu na Światowy Dzień Misji 2018.

Ocalenie, owoc zwycięstwa Chrystusa na krzyżu dzięki Wielkanocnemu zmartwychwstaniu, staje się najważniejszym momentem każdego misyjnego zaangażowania.

Życie ludzkie jest narażone na wiele zagrożeń: przemijający czas, choroby, dyskryminacje, ucisk, głód, śmierć.  Czy Jezus miał moc zbawić ludzkość? Paradoksalnie Jerozolima zamknęła oczy, aby nie widzieć swojego światła i znaków zbawienia Bożego.  Znaki te były obecne w ewangelizacyjnym dziele Jezusa. Jak podkreśla Łukasz, używając terminu „ocalenie”, nawet gdy odnosi się do uzdrowienia fizycznego, jak w przypadku kobiety, która cierpiała na krwotok (Łk 8,48), trędowatego (Łk 17,19), czy ślepca (Łk 18.42) Wszystkie te znaki wymagają aby chory, grzesznik i każdy człowiek otworzył się w wierze na ostateczny wymiar zbawienia.  Uleczenia ujawniają całkowitą pełnię przyniesioną przez Jezusa. Ewangelista mówi o zbawieniu, które wymaga przemiany serca,  pokuty i nawrócenia otwierającej się na Dobrą Nowinę.

Odpowiedź Jezusa na pytanie, czy tylko niewielu będzie zbawionych jest niezwykle kompletna, odkrywcza i otwiera nowa perspektywę w historii ludzkości. Pan używa metafory o wąskich drzwiach wskazując na wyzwanie stojące przed tymi, którzy chcą dostąpić obiecanego zbawienia.

Przypowieść o uczcie królewskiej wyznacza kryteria, które pozwalają gościom wejść do domu Bożego. Do tych, którzy deklarują: „Przecież jadaliśmy i piliśmy z Toba, i na ulicach naszych miast nauczałeś”(Łk 13, 26), pan domu odpowiada dwa razy, że nie wie, skąd pochodzą.  To jest zaskakujące i niespotykane potępienie przeciwko tym, którzy postępują niesprawiedliwie.  Pilna potrzeba nawrócenia  w aktualnym momencie życia jest ukazana niezwykle dramatycznie.  Wielu bogatych ludzi znało Jezusa, słuchało Jego kazań i rozmawiało z Nim, a nawet zaprosiło Go do własnego domu.  Ale ilu z nich zaakceptowało Jego prośbę o nawrócenie i solidarność z biednymi, tak jak Zacheusz? Przypowieść przypomina o jakości życia, które było przepełnione skorumpowaniem i bogactwem. „Biada wam, którzy jesteście bogaci” (Łk 6, 24), ostrzegał Jezus.  Ostrzeżeni przed niebezpieczeństwem bogactwa, które może uniemożliwić wejście do Królestwa słuchacze pytają: „Panie, czy uratuje się tylko kilka osób?” Ewangelista nie pozostawia miejsca na dwuznaczności.  Ci, którzy wyobrażają sobie, że zwykła znajomość historycznego Jezusa i Jego doktryny, oraz udział w praktykach liturgicznych są gwarancją zbawienia, bardzo się mylą. Nie ma zgodności między brakiem wiary i niesprawiedliwością, a zbawieniem. Wszyscy, czy to nazwani Żydami, czy poganami, potrzebują przejść przez wąskie drzwi.  Naruszenie sprawiedliwości i praw człowieka mogą zamknąć nam drzwi Królestwa.  Droga jest wąska, ale drzwi nie zostały jeszcze zamknięte. Ponieważ sam Chrystus jest bramą Ojca (J10, 7-9) nadzieja na wejście i zbawienie staje się silniejsza.

Święty Łukasz ostrzega, że dotyczy to wszystkich chrześcijan.  W rzeczywistości tytuł „Panie” jako zwrot do Jezusa jest używany tylko przez tych, którzy rozpoznają moc tego imienia.  Ostrzeżenie Jezusa skierowane jest zatem również do wspólnoty Kościoła, aby nie popełnić błędu pewności bycia zbawionym  zamiast iść za Jezusem drogą wiary, nadziei, miłość i sprawiedliwość.  Zasada pozostaje aktualna: nawet ci, którzy są daleko od domu, ci ostatni, zepchnięci na margines, grzesznicy, i z innych kultur i religii gdy praktykują miłość i sprawiedliwość mogą stać się gośćmi honorowymi w Królestwie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *