Rozważanie Słowa Bożego przygotowane przez Kongregacje do Spraw Ewangelizacji Narodów na 29.10.2019

Psalmista zafascynowany pięknem stworzenia, pyta samego siebie:

Gdy patrzę na Twe niebo, dzieło Twych palców,
księżyc i gwiazdy, któreś Ty utwierdził:
czym jest człowiek, że o nim pamiętasz,
i czym syn człowieczy, że się nim zajmujesz? (Ps 8,4-5)

Ile razy byliśmy zafascynowani pięknem stworzenia, patrząc na rozgwieżdżone niebo, spacerując wzdłuż rzeki o zachodzie słońca, czy patrząc na dzieci bawiące się wspólnie bez względu na różnice w kolorze skory. Ile razy zapytaliśmy siebie : dlaczego ten piękny świat, który jest dla nas tak przyjazny, musi tyle wycierpieć z naszych rąk? Dlaczego nie potrafimy żyć w doskonałej harmonii i pokoju, czyniąc nasz wspólny dom miejscem przyjemnym do życia?

W dzisiejszym czytaniu św. Paweł zdaje się kreślić linie łącząca całą ludzkość z innymi stworzeniami. Apostoł przywołuje biblijna tradycje która postrzega człowieka jako reprezentanta całego świata do uwielbiania i czczenia Boga.

Biblijni autorzy, na przestrzeni wieków, używali wielu form literackich by tworzyć na temat otaczającego ich świata, używając przy tym zwrotów i języka charakterystycznego dla danej epoki. Wyrażają siebie w literacki sposób, psalmami lub hymnami, pieśniami i historiami, ale zawsze z wiarą i dziękczynieniem za wszelkie piękno, które Bóg stworzył mocą swego Słowa. Z tego powodu wszelkie stworzenie opisuje majestat Boży, wyraża potęgę i moc, boskie piękno i miłość, która zwieńcza wszystko.

Kreatywna aktywność Boga jeszcze się nie skończyła, ponieważ Ojciec Stworzyciel nigdy nie zaprzestał działać i wciąż daje życie i nadzieje, prowadzi do swojego przeznaczenia wszystkie narody i przygotowuje je do niesamowitej przyszłości, świata gdzie jest nowa ziemia i niebo. We wszystkich wydarzeniach w historii Izraela zauważamy obecność Boga i Jego inicjatywę obecną we wszystkim co nastąpiło. Możemy powiedzieć, że rzeka Bożej łaski krąży w historii ludzkości. To z Jego niezmierzoną miłością, ojcowska pedagogią, macierzyńska słodyczą, przez wszystkie fakty i słowa, plan zbawienia dokonuje się dla wszelkiego stworzenia.

Prorok Izajasz opisuje radość wszechświata z wyzwolenia ludzkości.

Wznoście okrzyki, niebiosa, bo Pan [już] działa!
Wykrzykujcie, podziemne krainy!
Góry, zabrzmijcie okrzykami,
i ty, lesie, z każdym twoim drzewem!
Bo Pan odkupił Jakuba
i chwałę swą okazał w Izraelu. (Iz. 44,23)

Interwencja Pana w historie ludzkości, mimo jej błędów i upartego odwracania się od Niego, będzie trwała przez wszystkie wieki bo jest wynikiem nieskończonej Bożej miłości, mocy i wierności.

Wielokrotnie ludzkość odwracała się od swego Stwórcy, czyniąc samą siebie panem i przez wojny, konflikty, nienawiść, niszczyła Boże dzieła. Bóg jednak kontynuuje swoje prowadzenie i zaprowadza porządek z chaosu, urodzajność z suszy, wspólnotę z opuszczenia. Czyni to poprzez wybór ludzi, których czyste serce jaśnieją, i którzy rozdzielają otrzymane od Boga talenty by czynić świat lepszym.

Na przestrzeni wieków, Boży ludzie pielęgnowali swoje zaufanie i miłość do Boga i Jego planu zbawienia.

Prorok Izajasz odradza tę nadzieję:

Bo oto Ja stwarzam
nowe niebiosa i nową ziemię;
nie będzie się wspominać dawniejszych dziejów
ani na myśl one nie przyjdą.
Przeciwnie, będzie radość i wesele na zawsze
z tego, co Ja stworzę;
bo oto Ja uczynię z Jerozolimy wesele
i z jej ludu – radość. (Iz 65,17-18)

Zaczynając od Misterium Paschalnego, w którym światło Bożej mocy i miłość Boża zajaśniała, Paweł Apostoł kontempluje z nadzieją wspaniałe zakończenie historii ludzkości. Zasiane w naszych sercach Królestwo, wzrasta aż do pełności. Wymieszany z naszym człowieczeństwem, zaczyn Słowa czyni nas nowymi istotami. Duch Święty wspomaga nasze działania by wytrwale oczekiwać spełnienia obietnic.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *